Pamiętacie moje obawy, mój strach związany z przebiegiem drugiej ciąży?
Pisałam o tym -> TUTAJ<-
Tak, bałam się jak cholera, każdy zakończony bezproblemowo tydzień odhaczałam
z ogromną radością, ulgą, ale też lękiem przeplatanym z nadzieją, że kolejny będzie równie łaskawy.
Nie obyło się bez drobnych epizodów bólowych, piszę drobnych, bo w porównaniu
do tych z pierwszej ciąży, to był pikuś, ale chodzenie w pasie na spojenie łonowe
od 27 tc zdziałało cuda i pozwoliło mi donosić ciążę i funkcjonować normalnie.
Dziś jestem najszczęśliwszą mamą pod słońcem, żałuję tylko, że tak późno odważyłam się na ten krok czyt. drugą ciążę.

Rodzeństwo, to coś niewyobrażalnie pięknego, najlepszy prezent, jaki możemy dać swoim dzieciom.
Między moimi chłopcami jest spora różnica wieku, bo aż 7 lat, ale kiedy widzę ich razem, tą więź, która się narodziła i z dnia na dzień wzmacnia się coraz bardziej,
to wiem, że wiek nie ma tu żadnego znaczenia, mają siebie, mieć będą i to się liczy.

Wszyscy wokół pytają mnie jak Alan reaguje na brata?
Już wybuch płaczu i pierwsze jego słowa, które wypowiedział na widok małego (jeszcze w szpitalu) mówią same za siebie.
Płakał ze szczęścia, bo czekał na niego 7 lat, tak mi powiedział mój mały, mądry chłopiec.
Za każdym razem jak wracam pamięcią do tych słów, płaczę jak bóbr, tak jak on płakał tego dnia (zresztą nie tylko on, bo to był bardzo emocjonujący dzień).
Od tamtej pory nic się nie zmieniło, kocha go bardzo i to widać gołym okiem.
Nie ma i nie było zazdrości, złośliwości z jego strony. Nigdy.
Czy będzie tak zawsze? Chciałabym bardzo!
A teraz...teraz jest wspaniałym starszym bratem, czuły, opiekuńczy, chętny
do pomocy przy kąpieli, karmieniu, co nie jest w żadnym wypadku jego obowiązkiem.
Tak po prostu, sam z siebie.
Przytula, całuje, codziennie podkreśla, że kocha Bruna - takie zachowania i wyznania, to miód na moje uszy i serce.
Przez pierwszy miesiąc w ogóle nie wypowiadał imienia Bruno, używał tylko słowa brat, (mamo brat płacze, mogę pomóc przy kąpieli brata, co robi brat...) długo myślałam dlaczego...ale po rozmowie z moją mamą doszłam do wniosku, że darzy go ogromnym uczuciem i szacunkiem, tak bardzo pragnął mieć brata (wspominał o tym niejednokrotnie), że teraz, kiedy go już ma, podkreśla to na każdym kroku.
To słowo ma dla niego ogromne znaczenie i myślę, a nawet widzę, że jest dumny
z bycia starszym bratem.

Będąc w ciąży bałam się, nie powiem, że nie.
Bałam się tego jak to będzie z dwójką dzieci, czy będę umiała kochać ich tak samo mocno (znam przypadki, że młodsze dziecko jest bardziej faworyzowane przez rodziców, niż starsze, nie dopuszczałam do siebie myśli, że mogłoby tak być i u nas), czy będę im poświęcała wystarczająco dużo czasu, tak, żeby żaden z nich nigdy nie poczuł się odepchnięty.
Wiecie co, głupie były te moje obawy!
Bo przecież miłość się mnoży, a nie dzieli, a moje serce jest pojemne.
Początki były trudne, fakt, musieliśmy wypracować sobie określony scenariusz.
Teraz jest dobrze, nawet bardzo; nie chcę pisać idealnie, bo gorsze dni też są,
ale to bardziej zmęczenie daje wtedy we znaki.
Jednak kiedy patrzę na nich, to serce mi rośnie, a widok ten rekompensuje wszystko.
KOCHAM!!!

Takiej przerwy w blogowaniu, to ja jeszcze nie miałam...
Tęskniłam, nawet bardzo, ale ten czas wykorzystałam maksymalnie na bycie z rodziną, przemyślałam kilka spraw i poczułam, że świat się dla mnie zatrzymał.
A właściwie nie świat, bo ten się nie zmienia, wciąż funkcjonuje w tym samym rytmie.
Życie moje, jego tempo - zwolniło.

Zawsze chciałam szybciej, bardziej żyć, robiąc kilka rzeczy naraz...
Bałam się zatrzymać i uciszyć myśli.
Teraz nie pędzę już, nie śpieszę się z niczym.
Na wszystko jest i będzie czas.
Chcę zrobić w życiu miejsce na rzeczy ważne.

Taką harmonię i spokój wprowadził w nasze życie mały Człowiek, który pokazał nam,
że nie o to w życiu chodzi, żeby pędzić jak oszalały, patrząc tylko przed siebie,
nie rozglądając się dookoła, tracąc przy tym wiele pięknego.
Uwielbiam te nasze przytulasy, budowanie więzi przez bliskość, godzinne karmienie, jego zapach, kwitnącą miłość rodzeństwa...wszystko!
i nie ważne, że pranie nie wstawione, obiad nie zrobiony, nie odkurzone...zrobi się przecież, robota nie zając...a takie momenty mają miejsce raz w życiu.
To on pozwolił mi się zatrzymać i złapać oddech...

Bruno ❤

Matka to taka istota (są też wyjątki, ale nie o nich dziś), która, ma w sobie takie pokłady siły i cierpliwości, że niestraszne jej żadne wyzwanie, żadna przeciwność losu.
To ona dla swojego dziecka zrobi wszystko, podniesie każdy ciężar, który ześle los, dla niej nie istnieje niemożliwe, nie, jeśli chodzi o jej dziecko.
Ostatnie dni spędziliśmy w szpitalu, planowany od dawna dzień zabiegu u Alana
w końcu, dla mnie niestety, nadszedł, choć mimo tego, że planowany, psychicznie nie byłam gotowa. Tak ja. Bo ja, matka przeżyłam to bardziej niż ktokolwiek inny.
Czuwanie trzy doby na krześle, pocieszanie, głaskanie, gdy spał, ocieranie strumieniem płynących łez moich, jego też, przytulanie i trzymanie za rączkę noc całą i w dzień, bicie się z myślami i znów oczu pełnych łez ocieranie, gdy on tam na bloku leżał i przez godzinę kontaktu z nim nie miałam...to wszystko utwierdza mnie w przekonaniu, że moja miłość do niego jest ogromna, że jest on sensem mojego życia i jestem szczęściarą, że go mam.
Choć nie zawsze jestem mamą idealną, nie wiem czy w ogóle taka mama istnieje, każda z nas jest tylko człowiekiem, popełniamy błędy, mamy chwile słabości, gorsze dni, przeklniemy nieraz pod nosem, ale za swym dzieckiem skoczymy w ogień, prawda?
W takim momencie jak ten ostatni gdybym tylko mogła wzięłabym ten cały ból na siebie. Ale nie mogłam, robiłam za to wszystko, żeby jak najmniej go odczuł, żeby łatwiej było mu przez to przejść.

Dziś jesteśmy w domu.
Myślę teraz o tych wszystkich dzieciach i ich mamach, których problemy zdrowotne są znacznie poważniejsze, które nie wrócą tak szybko do domu, które Święta spędzą w szpitalu czuwając przy łóżkach, łóżeczkach, czekając na wyniki badań, z nadzieją na dobre wieści, ale które mimo wszystko mają w sobie niestworzoną siłę, potrafią się do człowieka uśmiechnąć, pocieszyć, szepnąć dobre słowo, poklepać po ramieniu.
Są niesamowite. Prawdziwe anioły. Matki Wojowniczki. Nie jedna z nas, w tym ja, powinna brać z ich pozytywnej energii przykład.
Trzymam za nie i ich pociechy mocno kciuki i życzę szybkiego powrotu do beztroskiej normalności, w domu, wśród bliskich.

Wtedy ten magiczny, świąteczny okres, który i tak jest dla mnie zawsze wyjątkowy, zyskuje jeszcze większą wartość, jeszcze bardziej go cenię, jesteśmy wszyscy razem,
w domu i to się teraz liczy.
Cieszmy się zatem z tego co mamy, a najcenniejsze jest to, co mamy za darmo, a tak często docenić tego nie potrafimy.
Będę powtarzać sobie to jak mantre i dziękuję Bogu, że dane jest mi być Mamą.